ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ. ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 2005, σ. 129.
-
nomos.Ph.Admin,
Τρίτη 5 Ιουλίου 2005
Το βιβλίο πραγματεύεται ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην υγεία. Το δικαίωμα αυτό προσεγγίζεται τόσο αυτοτελώς όσο και ως επιστημολογικό παράδειγμα για την ανάδειξη των βασικών πτυχών της κανονιστικής ισχύος των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Η μελέτη διαρθρώνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο (σ. 15-36) επιχειρείται η συγκριτική θεώρηση του κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία. Συγκεκριμένα, παρουσιάζονται οι κύριες ρυθμίσεις στην ενωσιακή και στη διεθνή έννομη τάξη. Επίσης, εξετάζονται τα Συντάγματα άλλων χωρών, τα οποία κατοχυρώνουν το κοινωνικό αυτό δικαίωμα. Τα πορίσματα της προσέγγισης αυτής είναι εντυπωσιακά, αφού τα σημαντικότερα κείμενα τόσο της ενωσιακής όσο και της διεθνούς έννομης τάξης, όπως είναι οι Καταστατικές Συνθήκες για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, αλλά και η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα του 1966, ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και σειρά άλλων ειδικότερων διεθνών συμβάσεων περιλαμβάνουν, με διαφορετική βέβαια ένταση, σημαντικές αναφορές στην προστασία της υγείας.
Στο δεύτερο και εκτενέστερο μέρος (σ. 37-113) εξετάζεται η κατοχύρωσή του στο Σύνταγμά μας, καθώς και η σχέση του με το ομώνυμο ατομικό δικαίωμα, το οποίο, κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 παρ. 5 Συντ. μετά την αναθεώρηση του 2001. Ειδικότερα, εντοπίζονται και αναλύονται τα θεμέλια και παρουσιάζονται οι βασικές κανονιστικές του λειτουργίες, αναδεικνύεται δε το κανονιστικό περιεχόμενό του, το οποίο αμφισβητείται πάντως στη θεωρία. Τέλος, εξετάζεται η νομολογία των δικαστηρίων, ιδίως του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία είναι σε γενικές γραμμές επιφυλακτική. Στα συμπεράσματα της μελέτης εντοπίζεται η «ασύμμετρη» ή «μεταβλητή» κανονιστικότητα του δικαιώματος, υπό την έννοια ότι οι επιμέρους όψεις του δεν παρουσιάζουν πάντα την ίδια νομική δεσμευτικότητα.
