ΣτΕ 2277/2023 [Νόμιμη απόρριψη αιτήματος για συνέχιση λειτουργίας κέντρου διασκέδασης εντός αρχαιολογικού χώρου]
Περίληψη
– Το ζήτημα της λειτουργίας της επιχείρησης του αιτούντος περιήλθε στο ΚΑΣ, όπως προκύπτει από έγγραφο του Τμήματος Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου με το οποίο διαβιβάσθηκε στον Πρόεδρο του ΚΑΣ η σχετική αίτηση του αιτούντος. Συνεπώς, ο λόγος περί παραλείψεως παραπομπής στο ΚΑΣ είναι, σε κάθε περίπτωση, απορριπτέος, προεχόντως ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου αλλά και από όσα κρίθηκαν με δύναμη δεδικασμένου με την 149/2019 απόφαση του Συμβουλίου της Επικράτειας και ειδικότερα ότι η απόρριψη του αιτήματος συνεχίσεως της λειτουργίας της επιχείρησης αιτιολογείται νομίμως με την επίκληση λόγων προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος (αισθητική όχληση και έμμεση βλάβη στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού από την λειτουργία του κέντρου διασκέδασης), του οποίου η διαφύλαξη παρέχει τη δυνατότητα επιβολής περιορισμών στην οικονομική δραστηριότητα και την ιδιοκτησία, ενόψει και του γεγονότος ότι η επίμαχη εγκατάσταση και δραστηριότητα ουδέποτε είχε λάβει την προβλεπόμενη έγκριση από πλευράς αρχαιολογικού νόμου, προκύπτει ότι και η προσβαλλόμενη απόφαση της ΥΠΟΟΑ αιτιολογείται νομίμως ως προς την απόρριψη του ίδιου αιτήματος της δυνατότητας ή μη συνέχισης λειτουργίας της επιχείρησης, δεδομένου ότι δεν έχει μεταβληθεί η νομική) και πραγματική κατάσταση επί του ζητήματος αυτού τα δε στοιχεία που επικαλέσθηκε ο αιτών, είναι στοιχεία μη κρίσιμα και προϋφιστάμενα της εκδόσεως τόσο της επίμαχης αποφάσεως της Προϊσταμένης της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηρακλείου όσο και της εν λόγω συναφούς αποφάσεως του Δικαστηρίου.
Συνεπώς, ο περί του αντιθέτου προβαλλόμενος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ομοίως απορριπτέος ως αβάσιμος είναι και ο λόγος περί παραβιάσεως των γενικών αρχών της αναλογικότητας και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη Διοίκηση, καθώς του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος, δεδομένου ότι, όπως κρίθηκε και με την ΣτΕ 149/2019, “δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δημιουργήθηκε νομική και πραγματική κατάσταση δεκτική προστασίας, βάσει των ανωτέρω αρχών, η οποία θα επέβαλε, ενδεχομένως, τη διατήρηση του κέντρου εντός των ορίων του προστατευόμενου αρχαιολογικού χώρου”. Εξ άλλου, οι ως άνω γενικές αρχές σε καμία περίπτωση δεν επιβάλλουν την συνέχιση λειτουργίας της επίμαχης επιχείρησης, η οποία ουδέποτε είχε λάβει την προβλεπόμενη από τις διατάξεις του αρχαιολογικού νόμου έγκριση, σε βάρος της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, ήτοι σκοπού δημοσίου συμφέροντος.
Πρόεδρος: Π. Καρλή
Εισηγητής: Μ. Μπαμπίλη
