ΣτΕ 1153/2026 [Από τη μη χορήγηση βεβαίωσης περί μη προβολής δικαιωμάτων κυριότητας του δημοσίου σε δασική έκταση γεννάται ιδιωτική διαφορά]
Περίληψη
– Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 10 παρ. 1 περ. IV του ν. 3208/2003, τα προβλεπόμενα σε αυτήν περί δυνατότητας ή μη προβολής από το Δημόσιο ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων επί εκτάσεων δασικού χαρακτήρα σε περιοχές όπου δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου, στις οποίες και μόνο αφορά η ρύθμιση, έχουν ως αποδέκτες τα δημόσια όργανα, τα οποία είναι επιφορτισμένα με την αρμοδιότητα προβολής αυτών των δικαιωμάτων, δεν θεμελιώνει δε προς όφελος του ενδιαφερομένου ιδιώτη ούτε εμπράγματο δικαίωμα ούτε δικαίωμα προσδοκίας απόκτησης εμπραγμάτου δικαιώματος ούτε αξίωση έκδοσης βεβαίωσης ότι το Δημόσιο δεν προβάλλει δικαίωμα κυριότητας επί της εκτάσεως για την οποία πρόκειται. Ειδικότερα, η διάταξη αυτή προβλέπει τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες η προβολή τέτοιων δικαιωμάτων θα ήταν ατελέσφορη και ορίζει ότι αυτά δεν προβάλλονται για εκτάσεις επί των οποίων το Δημόσιο δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν την κυριότητά του, οι δε ιδιώτες που την διεκδικούν, διαθέτουν τίτλους που να πληρούν ορισμένα χαρακτηριστικά. Η διάταξη, εξάλλου, αυτή ουδόλως υποχρεώνει το Δημόσιο να χορηγεί στον ενδιαφερόμενο ιδιώτη βεβαίωση περί μη προβολής δικαιώματος κυριότητας, η οποία, μάλιστα, να το δεσμεύει για το μέλλον. Αντίθετη ερμηνεία δεν μπορεί να θεμελιωθεί ούτε στις προαναφερόμενες ερμηνευτικές εγκυκλίους, αφού αυτές, μη δυνάμενες, σε κάθε περίπτωση, να κατισχύσουν του νόμου, προβλέπουν απλώς τη χορήγηση βεβαίωσης ως προς την ύπαρξη ή μη, σε συγκεκριμένο χρονικό σημείο, στοιχείων αποδεικτικών της κυριότητας του Δημοσίου, η οποία μπορεί πράγματι, κατά την έννοια του νόμου, να χορηγείται, όχι, όμως, “βεβαίωση” ως προς την πρόθεσή του να προβάλει ή μη δικαίωμα κυριότητας επί της εκτάσεως. Περαιτέρω, και δεδομένου ότι η εν λόγω βεβαίωση, μη προβλεπόμενη, ρητώς από τον νόμο, δεν τάσσεται, πάντως, ως προϋπόθεση κατάρτισης ιδιωτικής δικαιοπραξίας εξαρτώμενης από διοικητική πράξη η άρνηση της Διοίκησης να τη χορηγήσει, και υπό την εκδοχή ότι θα ήταν εκτελεστή, δεν δημιουργεί, πάντως, διοικητική διαφορά.
Από την προσβολή με την υπό κρίση αίτηση απόρριψης αιτήματος χορήγησης βεβαίωσης ως προς την ύπαρξη ή μη στοιχείων αποδεικτικών της κυριότητας του Δημοσίου επί συγκεκριμένης εκτάσεως, δεν γεννάται ακυρωτική διαφορά, υπαγόμενη στη δικαιοδοσία του Συμβουλίου της Επικράτειας, αλλά ιδιωτική διαφορά, η εκδίκαση της οποίας υπάγεται, κατά το άρθρο 94 παρ. 2 του Συντάγματος, στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων.
Πρόεδρος: Χρ. Ντουχάνης
Εισηγητής: Ζ. Θεοδωρικάκου
