Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ (Ιούλιος 2007)

Ο Πρωθυπουργός της χώ­ρας, μιλώντας στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στα Ιωάννινα, τό­νισε τις φιλοπεριβαλλοντικές ευαισθησίες του ιδίου και της κυβέρνησης, τις οποίες και προηγουμένως είχε «τονίσει» ξανά με την πρόταση αναθεώρη­σης του άρθρου 24 του Συντάγ­ματος, προκειμένου, στο όνομα της βιώσιμης ανάπτυξης, να κα­ταστεί δυνατή, για πελατειακούς λόγους, η οικοδόμηση των ιδιω­τικών κυρίως δασικών εκτάσεων και την κατάθεση πρότασης α­ναστολής των κατεδαφίσεων των αυθαιρέτων στα δάση και τις δασικές εκτάσεις.

          1. Έτσι, διαπιστώνεται το με­γάλο «ενδιαφέρον» του πρωθυπουργού για την προστα­σία των φυσικών οικοσυστημά­των και ιδιαίτερα των δασών, τα οποία η σημερινή κυβέρνηση έ­χει βάλει στο «στόχαστρο», στο πλαίσιο της «επανίδρυσης», δη­λαδή της διάλυσης, του κράτους και των «μεταρρυθμίσεων».

Ειδικότερα:

Η δήλωση του πρωθυπουργού, ότι «όπου ήταν δάσος θα ξαναγί­νει δάσος», θέτει αμέσως το ερώ­τημα: Ποιος γνωρίζει που ακριβώς ήταν δάσος και ποια τα όρια του για να ξαναγίνει δάσος, εφό­σον από το 1975 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε δασολόγιο ούτε δασικοί χάρτες, για την έλλει­ψη των οποίων υπάρχει μεγάλη ευθύνη πολιτικών και δασαρ­χών; Συνεπώς, η δήλωση αυτή τον μόνο στόχο που έχει είναι η παραπλάνηση και ο εμπαιγμός των ψηφοφόρων ενόψει των επι­κείμενων εκλογών.

Επίσης, δήλωση του πρωθυ­πουργού και μάλιστα «με από­λυτα ξεκάθαρο τρόπο, προς πά­σα κατεύθυνση», όπως αναφέρεται στον τύπο, ότι «θα εξα­σφαλίσει τα δάση για τις μελλο­ντικές γενιές», με πείθει τόσο πολύ, που είμαι βέβαιος ότι «χάριν» της επόμενης γενιάς θα έχει δημιουργηθεί ο νέος οικισμός μεταξύ των Δερβενοχωρίων και της Πάρνηθας πάνω στα σημερι­νά αποκαΐδια με το όνομα ΑΠΡΑΞΙΑ για τη συμβολή της κυβέρνησης στη δημιουργία του οικισμού αυτού.

Ο οικισμός θα έχει γίνει ήδη πόλη στη διάθεση της μεθεπόμε­νης γενιάς. Για λόγους επικοι­νωνιακούς, ο πρωθυπουργός δη­λώνει ότι «το περιβάλλον είναι δάνειο που το οφείλουμε στα παιδιά μας», ενώ πίσω από αυτή τη δήλωση κρύβεται η διαρκής κακοποίηση του περιβάλλοντος και της γης που είναι δική μας και την καταστρέφουμε για λο­γαριασμό των παιδιών μας (αρ­χή της «βιώσιμης» καταστροφής των φυσικών πόρων!).

2. Η δήλωση του Πρωθυπουρ­γού ότι «θα προβεί άμεσα σε αναδασώσεις των καμένων δα­σικών εκτάσεων», που είναι ε­πανάληψη της ίδιας ακριβώς δή­λωσης σχετικά με την περσινή πυρκαγιά της περιοχής της Ρα­φήνας, αποτελεί το αυτονόητο που επιβάλλει η σχετική συνταγ­ματική διάταξη με την οποία κα­θίσταται υποχρεωτική η κήρυξη ως αναδασωτέας της δασικής έ­κτασης που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Επομένως και αυτή η δήλωσή του γί­νεται για λόγους εντυπώσεων. Οι όμορφες δηλώσεις αυτές μπορεί να αρέσουν αλλά, τελι­κά, και όμορφα καίγονται.

3. Σύμφωνα με τις σχετικές πε­ρί προστασίας των δασών διατάξεις του νόμου, προκειμέ­νου περί κηρύξεως εκτάσεων ως αναδασωτέων λόγω καταστρο­φής δάσους ή δασικής έκτασης, η δασική υπηρεσία έχει υποχρέ­ωση να καταρτίσει ειδικό πρό­γραμμα αναδάσωσης και στη συνέχεια να επακολουθήσει η πραγματοποίησή της βάσει μελέτης που καταρτί­ζεται από την ίδια υπηρεσία. Με τη μελέτη αυτή καθορίζε­ται το είδος της δασικής βλάστη­σης, οι εργασίες φύτευσης ή άλ­λες ενέργειες για τη διευκόλυν­ση της αναγέννησης και τα απα­ραίτητα μέτρα για την προστα­σία της αναδάσωσης.

Αλλά με ποιο τρόπο να κατάρ­τισει το πρόγραμμα αυτό, εφό­σον, λόγω ανυπαρξίας δασολο­γίου και δασικών χαρτών, δεν γνωρίζει που αρχίζει και που τελειώνει το δάσος και η δασική έ­κταση. Έτσι, μετά την πυρκαγιά, η δασική υπηρεσία συνήθως για να απαλλαγεί των ευθυνών της προβαίνει σε μια αυθαίρετη και πρόχειρη οριοθέτηση της αναδασωτέας έκτασης που μερικές φορές, ελλείψει δασικών χαρ­τών, αφήνει απ’ έξω δασικές εκτάσεις ή και αντίστροφα επε­κτείνεται και σε πόλεις με εγκεκριμένο σχέδιο και οικισμούς προ του 1923, στις οποίες απα­γορεύεται η αναδάσωση σύμφωνα με το νόμο και την πάγια ο­μολογία του ΣτΕ.

4. Αφού κηρυχθεί η περιοχή αναδασωτέα,  σε  ελάχιστες περιπτώσεις ακολουθεί η πραγ­ματοποίηση της αναδάσωσης. Ουδείς σχεδόν ασχολείται με αυτήν. Ο ρόλος των πολιτικών τε­λείωσε αμέσως μετά την αυτο­νόητη δήλωση ότι θα κηρύξουν αναδασωτέα την περιοχή που κάηκε. Οι δασικές υπηρεσίες σε ελάχιστες περιπτώσεις παρα­κολουθούν την πορεία της πραγ­ματοποίησης της αναδάσωσης. Πολιτικοί και δασικές υπηρε­σίες  είναι απλοί θεατές.

Την αδράνεια και απραξία αυτή εκμεταλλεύονται οι ενδια­φερόμενοι ιδιώτες, οι οποίοι θε­ωρούν ότι είναι κρίμα να μην πραγματοποιηθεί η αναδάσωση και για το λόγο αυτόν γίνεται με πρωτο­βουλία τους η φύτευση. Όμως, αντί δένδρων, «φυτεύ­ουν» οικοδομές.

5. Συμπερασματικά, όπως πρό­σφατα δήλωσε υπουργός της κυβέρνησης «ξεχάστε τους δασι­κούς χάρτες», η περιοχή της α­ναδάσωσης, λόγω έλλειψης δα­σολογίου και δασικών χαρτών, είναι καταδικασμένη να μετα­τρέπεται σε περιοχή προς μελλο­ντική οικοδόμηση (reserves foncieres). Περιμένουμε την ε­πόμενη φωτιά για να βγει ο Πρω­θυπουργός και να δηλώσει με το γνωστό στιλ ότι «προχωράμε α­ταλάντευτοι (δηλαδή ατσαλάκω­τοι), δεν κοιτάζουμε πίσω στο συντηρητικό παρελθόν, όπου ή­ταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος» και ο αρμόδιος υπουργός ότι «θα πράξουμε το παν δυνατόν για να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της πυρκαγιάς». Καταπληκτικοί ξύλινοι τετριμμένοι λόγοι. Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξί­ζουν και μερικά “τρωκτικά” που λυμαίνονται τον δημόσιο τομέα.

Η ελληνική κοινωνία έχει γίνει με την ανοχή μας κοινωνία βολέ­ματος και ατιμωρησίας. Και η ζωή συνεχίζεται.

Θέλει αρετή και τόλμη όχι μό­νον η κήρυξη, αλλά και η πραγ­ματοποίηση, καθώς και η άρση, σε περίπτωση πλάνης περί τα πράγματα, της αναδάσωσης. Επίσης, επιτέλους ας προχω­ρήσει το δασολόγιο και οι δασι­κοί χάρτες. Αυτές είναι πραγμα­τικές μεταρρυθμίσεις, που απο­τελούν  στοιχεία  επανίδρυσης του κράτους και όχι τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα για τη δια­τήρηση της εξουσίας.

 

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 8 Ιουλίου 2007, σ. 26 και 39.