ΣτΕ 2274/2022 [Νόμιμος επανακαθορισμός ορίων αιγιαλού και παραλίας]
Περίληψη
– Θεσπίζεται διοικητική διαδικασία για τον, κατά δέσμια αρμοδιότητα, καθορισμό της οριογραμμής του αιγιαλού ως φυσικού φαινομένου, δηλαδή της μέγιστης αλλά συνήθους ανάβασης των χειμερίων κυμάτων σε δεδομένη χερσαία ζώνη. Η διαπίστωση αυτή μπορεί να γίνεται με οποιοδήποτε πρόσφορο, κατά τα δεδομένα της κοινής ή της επιστημονικής πείρας, μέσο, όπως είναι και η αυτοψία των μελών της οικείας επιτροπής καθορισμού ορίων. Πλην της περίπτωσης μεταβολής του αιγιαλού συνεπεία φυσικών φαινομένων, περίπτωση επανακαθορισμού της οριογραμμής του αιγιαλού και, κατά συνεκδοχή, των οριογραμμών της παραλίας και του παλαιού αιγιαλού, ανακύπτει, όταν αποδεδειγμένα, συνεπεία πλάνης περί τα πράγματα, εχώρησε εσφαλμένος καθορισμός της οριογραμμής αυτής.
Η Επιτροπή Καθορισμού Ορίων Αιγιαλού-Παραλίας Νομού Ηρακλείου, με την έκθεσή της, αφού πραγματοποίησε αυτοψία στην περιοχή, διαπίστωσε, ειδικότερα, ότι η έκταση ανατολικά του κτίσματος, θα βρεχόταν από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων, αν δεν υπήρχαν ο «τράφος» και το νεότερο τοιχίο, το οποίο, κατά τον χρόνο της αυτοψίας, είχε καλυφθεί από την υπάρχουσα εξέδρα καθώς και οι επιχωματώσεις, οι οποίες έγιναν, ακριβώς, για να δημιουργηθεί επίπεδος χώρος-αυλή μπροστά από το κτίσμα. Περαιτέρω, η Επιτροπή, μετά από επανεξέταση του συνόλου των στοιχείων του φακέλου, έλαβε, ιδίως, υπ’ όψιν, προκειμένου να σχηματίσει αντίληψη για την ανάβαση των κυμάτων έγγραφο της Υδρογραφικής Υπηρεσίας, στο οποίο αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι, σε αεροφωτογραφία του έτους 1960, εμφαίνονται η στέψη του φυσικού πρανούς πάνω από την ακτή, σε οριογραμμή που περιγράφει την φυσική κατάσταση της μέγιστης και συνήθους ανάβασης του κύματος, και η φυσική απορροή (ρέμα), η ύπαρξη της οποίας δικαιολογεί την υποχώρηση της οριογραμμής αιγιαλού προς την ξηρά λόγω των χαμηλών υψομέτρων της εκβολής της προς την θάλασσα. Δοθέντος, εξάλλου, ότι οι παρεμπίπτουσες κρίσεις εν σχέσει με τον χαρακτήρα έκτασης ως αιγιαλού που τυχόν εκφέρουν πολιτικά δικαστήρια δεν δεσμεύουν τα διοικητικά όργανα κατά την άσκηση της αρμοδιότητάς τους για την διαπίστωση, στο πλαίσιο της οικείας διοικητικής διαδικασίας, του χαρακτήρα έκτασης ως αιγιαλού, αλλά δύνανται να συνεκτιμηθούν από αυτά, η Επιτροπή, νομίμως συνεκτίμησε, εν προκειμένη, και τις αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων που προσκόμισε η τέταρτη αιτούσα, κατέληξε δε, με ορθή και τεκμηριωμένη αντίληψη περί του εύρους του φυσικού φαινομένου, στο συμπέρασμα ότι το κτίσμα και μόνον, όπως, άλλωστε, έγινε δεκτό με τις δικαστικές αποφάσεις, κείται εκτός αιγιαλού αλλά, αντιθέτως, η εξέδρα εντός των ορίων του. Με τα δεδομένα αυτά, η προσβαλλόμενη πράξη αιτιολογείται νομίμως και επαρκώς, είναι δε απορριπτέα ως αβάσιμα τα περί του αντιθέτου, εμμέσως, προβαλλόμενα.
Προβάλλεται ότι η Διοίκηση, συμμορφούμενη με το δεδικασμένο που απέρρευσε από τις αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων, δηλαδή του Εφετείου Κρήτης και του Αρείου Πάγου, όφειλε, άνευ άλλου, να εξαιρέσει των ορίων του αιγιαλού το σύνολο του ακινήτου, συμπεριλαμβανομένου και του τμήματος επί του οποίου κατασκευάστηκε η εξέδρα. Ο λόγος, όμως, αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Και τούτο διότι, προεχόντως, δεν συντρέχει ταυτότητα διαδίκων, ως προϋπόθεση παραγωγής δεδικασμένου, εφόσον τα πολιτικά δικαστήρια έκριναν επί διαφοράς μεταξύ των αιτούντων και του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Χερσονήσου ενώ η προκειμένη δίκη αφορά τους αιτούντες και το Ελληνικό Δημόσιο.
Πρόεδρος: Π. Καρλή
Εισηγητής: Αν. Σκούφαλος
Το πλήρες κείμενο της απόφασης θα αναρτηθεί αμέσως μετά την καθαρογραφή του από το Δικαστήριο.
