ΣτΕ 2936/2012 [Παράνομη κήρυξη αναδάσωσης λόγω πλημμελούς αιτιολογίας]

Περίληψη

-Οι αποφάσεις, με τις οποίες εγκρίνεται η απ’ ευθείας εκποίηση ακινήτων του Δημοσίου, δεν αφορούν παραχώρηση κρατικών ακινήτων, που ενεργείται εξουσιαστικώς από τη Διοίκηση για την εξυπηρέτηση ορισμένης κοινωνικής ή οικονομικής κρατικής πολιτικής με σκοπό τη θεραπεία του δημοσίου συμφέροντος, αλλά συνιστούν διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και, επομένως, δεν αποτελούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις.

-Οι λόγοι ακυρώσεως, με τους οποίους προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και προϊόν πλάνης περί τα πράγματα, κατά το μέρος που αφορούν το τμήμα της επίδικης έκτασης με εμβαδό 1.080 τ.μ., πρέπει ενόψει των στοιχείων του φακέλλου να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Αντίθετα, ως προς το υπόλοιπο τμήμα της έκτασης που κηρύσσεται αναδασωτέα, εμβαδού 6.220 τ.μ., η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι πλημμελής, διότι, σε αντίθεση με το τμήμα των 1.080 τ.μ., στην υπόλοιπη έκταση, από τη συνολική των 7.300 τ.μ. που κηρύσσεται αναδασωτέα, καμία αναφορά δεν γίνεται στα στοιχεία του φακέλου. Ως προς το τμήμα επομένως αυτό της επίδικης έκτασης η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και να ακυρωθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη πράξη.

Πρόεδρος: Αγγ. Θεοφιλοπούλου
Εισηγητής: Μ. Τριπολιτσιώτη
Δικηγόροι: Ι. Φλεβάρης, Π. Καραστεργίου

Βασικές σκέψεις

Επειδή, με την υπό κρίση αίτηση, … ζητείται η ακύρωση της 3863/22.8.2005 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με την οποία κηρύσσεται αναδασωτέα έκταση 7.300 τ.μ. στη θέση «Αγριος Λάκκος» Δημοτικού Δ/τος Λαχανιάς του Δήμου Νότιας Ρόδου της νήσου Ρόδου, που φέρεται να ανήκει στον αιτούντα (Δ’ 971/9.9.2005).
Επειδή, το άρθρο 117 παρ. 3 του Συντάγματος, ορίζει ότι: «Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώθηκαν ή αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό το χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό». Εξ άλλου, κατά το άρθρο 38 παρ. 1 του ν. 998/1979, (ΦΕΚ 289 Α΄), «Κηρύσσονται υποχρεωτικώς ως αναδασωτέα τα δάση και αι δασικαί εκτάσεις, ανεξαρτήτως της ειδικωτέρας κατηγορίας αυτών ή της θέσεως εις ήν ευρίσκονται, εφ’ όσον ταύτα καταστρέφονται ή αποψιλούνται συνεπεία πυρκαϊάς ή παρανόμου υλοτομίας αυτών […]», ενώ, κατά το άρθρο 41 παρ. 1 του ίδιου νόμου, «Η κήρυξις εκτάσεων ως αναδασωτέων ενεργείται δι’ αποφάσεως του οικείου νομάρχου [και, ήδη, του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, ν. 2503/1997, ΦΕΚ 107 Α΄], καθοριζούσης σαφώς τα όρια της εκτάσεως η οποία κηρύσσεται αναδασωτέα και συνοδευομένης υποχρεωτικώς υπό σχεδιαγράμματος, το οποίον δημοσιεύεται εν φωτοσμικρύνσει μετά της αποφάσεως εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως […]». Τέλος, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο 41 παρ. 3 του ν. 998/1979, «Ειδικώς προκειμένου περί κηρύξεως εκτάσεων ως αναδασωτέων ένεκα μερικής ή ολικής καταστροφής δάσους ή δασικής εκτάσεως εκ πυρκαϊάς ή άλλης αιτίας εκ των εν άρθρω 38 παρ. 1 αναφερομένων, η κατά την παραγράφον 1 του παρόντος άρθρου απόφασις […] εκδίδεται μετά εισήγησιν της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας, υποχρεωτικώς εντός τριών μηνών [ήδη, δύο μηνών κατ’ άρθρ. 12 παραγρ. 2 του ν. 2040/1992, ΦΕΚ 70 Α΄)] από της καταστολής της πυρκαϊάς ή της διαπιστώσεως της εξ άλλης αιτίας καταστροφής […]». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, κάθε δασική έκταση, δημόσια ή ιδιωτική, κηρύσσεται υποχρεωτικά αναδασωτέα, εφόσον επήλθε καταστροφή η αλλοίωση του δασικού της χαρακτήρα από οποιαδήποτε αιτία. Η απόφαση για την αναδάσωση πρέπει να αιτιολογείται πλήρως ως προς το χαρακτηρισμό της έκτασης ως δάσους ή δασικής έκτασης, η αιτιολογία, όμως, αυτή μπορεί να συμπληρώνεται και από τα λοιπά στοιχεία του φακέλου (Σ.τ.Ε. 2743/2011, 2843/2008, 3882/2004, 895/2003 κ.ά.).
Επειδή, στο άρθρο 1 του ν.3208/2003 με τον τίτλο «Τροποποίηση διατάξεων του Ν. 998/1979 (ΦΕΚ 289 Α’)» [ΦΕΚ 303 Α΄] ορίζονται τα ακόλουθα: «1. Οι παράγραφοι 1, 2, 3, 4 και 5 του άρθρου 3 αντικαθίστανται ως εξής: «1. … 2. … 3. … Τα δασικά οικοσυστήματα χαρακτηρίζονται ως δάση ή δασικές εκτάσεις κατά τις επόμενες διακρίσεις: α) … β) … γ) Στην έννοια των δασικών οικοσυστημάτων περιλαμβάνονται και οι εκτάσεις που απώλεσαν για οποιονδήποτε λόγο τη δασική βλάστηση και δεν αποδόθηκαν με πράξεις της διοίκησης, μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, σε άλλες χρήσεις. Οι εν λόγω εκτάσεις διέπονται από τις διατάξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 17 του Συντάγματος, κηρύσσονται αναδασωτέες και διατηρούν το χαρακτήρα που είχαν πριν από την καταστροφή τους. 4. …». Εξάλλου, σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο του άρθρου 24 του παραπάνω ν. 3208/2003, η ισχύς του νόμου αυτού αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δηλαδή από τις 24.12.2003, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά στις επιμέρους διατάξεις του.
Επειδή, το άρθρο 4 του α.ν. 263/1968 ” (ΦΕΚ 12 Α΄), όπως έχει αντικατασταθεί με το άρθρο 1 του ν. 719/1977 (ΦΕΚ 301 Α΄) και το άρθρο 34 του ν. 1473/84 (ΦΕΚ 127 Α΄), προβλέπει την εξαγορά δημοσίων κτημάτων, που ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και υπάγονται στην αρμοδιότητα της Διευθύνσεως Δημοσίων Κτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, από πρόσωπα που τα κατέχουν αυθαίρετα πριν από την 1.1.1967, είτε με σχετικό τίτλο είτε χωρίς, εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις, και με τους όρους και τη διαδικασία που θεσπίζονται από τις διατάξεις του άρθρου αυτού. Οι αποφάσεις, με τις οποίες εγκρίνεται η απ’ ευθείας εκποίηση ακινήτων του Δημοσίου, κατ’ εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων, καθώς και η άρνηση της Διοίκησης να εγκρίνει την εκποίηση, δεν αφορούν παραχώρηση κρατικών ακινήτων, που ενεργείται εξουσιαστικώς από τη Διοίκηση για την εξυπηρέτηση ορισμένης κοινωνικής ή οικονομικής κρατικής πολιτικής με σκοπό τη θεραπεία του δημοσίου συμφέροντος, αλλά συνιστούν διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και, ως εκ τούτου, δεν αποτελούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις υπαγόμενες στον ακυρωτικό έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ 1448/2000, 5097/1995, 1271/1981).
Επειδή, με την ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου εγκρίθηκε η πώληση χωρίς δημοπρασία στον αιτούντα, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 4 του α.ν.263/1968, όπως έχουν αντικατασταθεί, των διατάξεων του ν.719/1977 και εκείνων των άρθρων 34 και 35 του ν.1473/1984, ενός αγροτικού ακινήτου του Δημοσίου, εμβαδού 9.920 τ.μ., της ΚΜ 4200 γαιών Λαχανιάς, που βρίσκεται στη θέση «Αγριος Λάκκος» Λαχανιάς και καλλιεργείται με σιτηρά, με τον όρο ότι θα χρησιμοποιηθεί από τον ίδιο τον αγοραστή ή τους διαδόχους του για μια τουλάχιστον δεκαετία αποκλειστικά για καλλιέργεια. Εξάλλου, με την από 22.6.2004 έκθεση αυτοψίας του Δασολόγου …. διαπιστώθηκε ότι, από το μήνα Φεβρουάριο του ίδιου έτους μέχρι τη σύνταξη της έκθεσης, ο αιτών εκχέρσωσε δασική έκταση, εμβαδού 1.080 τ.μ., που βρίσκεται στην προαναφερόμενη θέση «Αγριος Λάκκος» Λαχανιάς και την οποία αυτός απέκτησε με βάση την παραπάνω ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχη Δωδεκανήσου. Σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας, η έκταση αυτή συνορεύει ανατολικά με δασική έκταση της ΚΜ 4200 30, δυτικά με καλλιέργεια σιτηρών της ΚΜ 4200 κ, βόρεια με καλλιέργεια σιτηρών της ΚΜ 4200 30 και νότια με δασική έκταση της ΚΜ 4200. Περαιτέρω, στην έκθεση αυτοψίας αναφέρεται ότι, από την εξέταση Α/Φ των ετών 1960, 1980 και 1990, διαπιστώθηκε ότι η έκταση έφερε δασική βλάστηση, αποτελούμενη από σχίνα, ερείκες και αρκεύθους σε ποσοστό μεγαλύτερο του 40%, καθώς και ότι ανήκει στην ΚΜ 4200 30 γαιών Λαχανιάς αλλά δεν καλλιεργήθηκε μέχρι τον Φεβρουάριο του έτους 2004. Ομοίου περιεχομένου ως προς τα όρια και το είδος της βλάστησης της παραπάνω έκτασης, εμβαδού 1.080 τ.μ., είναι και η από 28.7.2004 έκθεση αυτοψίας της Δασολόγου …., στην οποία γίνεται μνεία των ίδιων ζευγών Α/Φ των ετών 1960, 1980 και 1990. Στην εν λόγω έκθεση αναφέρεται επιπλέον ότι, όπως διαπιστώθηκε από έλεγχο Α/Φ του έτους 1960, η Κ.Μ. 4200 30 γαιών Λαχανιάς, ιδιοκτησίας του αιτούντος, αποτελούσε δασική έκταση, που εξαγοράσθηκε με τα διατάξεις του ν. 719/1977 και καλλιεργείται με σιτηρά κατά τα χρόνο σύνταξης της έκθεσης. Στα τοπογραφικά διαγράμματα που συνοδεύουν τις παραπάνω εκθέσεις αυτοψίας αποτυπώνεται η συνολική ιδιοκτησία του αιτούντος, εμβαδού 9.920 τ.μ., με στοιχεία 1,2,3,4,1 και, ως διακεκριμένο τμήμα Α αυτής, η έκταση που εκχερσώθηκε, εμβαδού 1.080 τ.μ. Στη συνέχεια, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με την οποία κηρύσσεται αναδασωτέα έκταση 7.300 τ.μ. στην θέση «Αγριος Λάκκος» του Δημοτικού Δ/τος Λαχανιάς, με σκοπό τη διατήρηση του χαρακτήρα της ως δασικής και την αποκατάσταση της βλάστησης, που καταστράφηκε από παράνομη εκχέρσωση κατά το χρονικό διάστημα από το 1960 έως το 1980. Όπως προκύπτει από το σχεδιάγραμμα που συνδημοσιεύεται με την προσβαλλόμενη, το οποίο ταυτίζεται με τα σχεδιαγράμματα των εκθέσεων αυτοψίας, η αναδασωτέα έκταση, εμφαινόμενη με τα στοιχεία 3,4,5,6,3, αποτελεί τμήμα της έκτασης με εμβαδό 9.920 τ.μ., υπό στοιχεία 1,2,3,4,5,6,1, που πωλήθηκε στον αιτούντα με την ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου, σε αυτήν δε περιλαμβάνεται η έκταση των 1.080 τ.μ., για την οποία συντάχθηκαν οι παραπάνω εκθέσεις αυτοψίας των Δασολόγων …. και … . Εξάλλου, η προσβαλλόμενη απόφαση επικαλείται στο προοίμιό της την προαναφερόμενη έκθεση αυτοψίας του … .
Επειδή, με την αίτηση προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι κατ΄ ουσίαν ανακλητική της ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 νόμιμης απόφασης της Νομάρχου Δωδεκανήσου, την οποία ανακαλεί μη νομίμως, μετά την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος (εικοσαετίας), ανατρέποντας μια νομική και πραγματική κατάσταση από την οποία έχουν απορρεύσει δικαιώματα υπέρ του αιτούντος, κατά πρόδηλη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης. Όπως αναπτύχθηκε στη σκέψη 3, οι αποφάσεις, με τις οποίες εγκρίνεται η απ’ ευθείας εκποίηση ακινήτων του Δημοσίου, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 4 του α.ν. 263/68, όπως έχει αντικατασταθεί με το άρθρο 1 του ν. 719/77 και το άρθρο 34 του ν. 1473/84, δεν αφορούν παραχώρηση κρατικών ακινήτων, που ενεργείται εξουσιαστικώς από τη Διοίκηση για την εξυπηρέτηση ορισμένης κοινωνικής ή οικονομικής κρατικής πολιτικής με σκοπό τη θεραπεία του δημοσίου συμφέροντος, αλλά συνιστούν διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και, επομένως, δεν αποτελούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις. Η παραπάνω ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου εκδόθηκε, όπως προαναφέρθηκε, δυνάμει των παραπάνω διατάξεων. Συνεπώς, η πράξη αυτή δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά πράξη διαχείρισης της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και, προεχόντως για το λόγο αυτό, δεν ανακαλείται με την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία κηρύσσεται αναδασωτέο το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης που εκποιήθηκε με την απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου, στα πλαίσια δέσμιας αρμοδιότητας της Διοίκησης και για επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, αναγόμενους στην προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων. Ενόψει τούτων, ο προβαλλόμενος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επειδή, πριν από την κήρυξη της αναδάσωσης, η οποία γίνεται, υποχρεωτικά, όπως έχει ήδη εκτεθεί, όταν διαπιστωθεί η συνδρομή των αντικειμενικών προϋποθέσεων που προβλέπονται στο Σύνταγμα και το νόμο, δεν απαιτείται, ως ουσιώδης τύπος της διαδικασίας, κλήση του ενδιαφερόμενου σε ακρόαση ούτε βάσει του άρθρου 20 παρ. 2 του Συντάγματος, ούτε βάσει του άρθρου 6 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (ν. 2690/1999, ΦΕΚ 45 Α΄), το οποίο έχει το ίδιο πεδίο εφαρμογής με την παραπάνω συνταγματική διάταξη [ΣτΕ 1106/2006, 3738/2005, 3871/2004, 2612/2003 (7μ)]. Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται ότι μη νομίμως ο αιτών δεν κλήθηκε σε ακρόαση πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά παράβαση του άρθρου 20 παρ. 2 του Συντάγματος και των διατάξεων του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επειδή, για την κήρυξη έκτασης που καταστράφηκε ή αποψιλώθηκε ως αναδασωτέας δεν απαιτείται η προηγούμενη, βάσει των οριζομένων στο άρθρο 14 του ν. 998/1979, επίλυση τυχόν αμφισβητήσεων ως προς τον χαρακτήρα της έκτασης αυτής ως δασικής ή μη. Τούτο δε διότι, όπως έχει κριθεί, η διαδικασία προσωρινής επίλυσης αμφισβητήσεων για το χαρακτήρα έκτασης ως δάσους (ή δασικής έκτασης) ή μη, η οποία ενεργείται από τον αρμόδιο Δασάρχη, και η διαδικασία κήρυξης έκτασης ως αναδασωτέας, η οποία ενεργείται από τον αρμόδιο Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας, είναι διαδικασίες, κατ’ αρχήν, διακεκριμένες μεταξύ τους (βλ. ΣτΕ 838/2002, 4406/2010). Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται ότι μη νομίμως πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης ο αιτών δεν κλήθηκε ενώπιον της Επιτροπής Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων α’ και β΄ βαθμού πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επειδή, προβάλλεται ακόμη ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι μη νόμιμη και ακυρωτέα διότι αποστερεί τον αιτούντα της ιδιοκτησίας του κατά παράβαση του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η κήρυξη έκτασης ως αναδασωτέας, επιβαλλόμενη από συνταγματική διάταξη, δεν οδηγεί σε απώλεια της κυριότητος αλλά σε νόμιμο προορισμό της, ο οποίος δεν προσκρούει στις παραπάνω διατάξεις του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (πρβλ ΣτΕ 667/2004).
Επειδή, αβασίμως προβάλλεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει εκδοθεί αναρμοδίως από το Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Τούτο, διότι η κατά το άρθρο 41 παρ. 1 του ν. 998/1979 αρμοδιότητα κήρυξης εκτάσεων ως αναδασωτέων, που ανήκε στο Νομάρχη και η οποία είχε μεταβιβασθεί στους Περιφερειακούς Διευθυντές Νομών δυνάμει των άρθρων 3 παρ. 1 του ν. 2218/1994 (Α΄ 90) και 4 παρ. 2 καθώς και 6 παρ. 7 του ν. 2240/1994 (Α΄ 153), περιήλθε τελικά, μετά την κατάργηση των θέσεων των Περιφερειακών Διευθυντών (άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 2599/1996 – Α΄ 90), στους Γενικούς Γραμματείς των Περιφερειών (βλ. ΣτΕ 1284/2004, 2858/2007).
Επειδή, με την απόφαση 2818/1997 του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκε ότι από τη συνταγματική επιταγή της προστασίας των δασών και των δασικών εκτάσεων του άρθρου 24 του Συντάγματος απορρέει ευθέως η υποχρέωση της Διοίκησης να καταρτίσει το δασολόγιο της Χώρας, αφού η απογραφή του δασικού κεφαλαίου της Χώρας αποτελεί την προϋπόθεση και την αφετηρία για τη λήψη οποιουδήποτε προστατευτικού μέτρου και εν γένει για την οργανωμένη, συστηματική και ολοκληρωμένη προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Περαιτέρω όμως, έχει επίσης κριθεί ότι για την κήρυξη ως αναδασωτέας καταστραφείσας ή αποψιλωθείσας δασικής έκτασης, κατ’ εφαρμογή των πιο πάνω διατάξεων του Συντάγματος και του ν. 998/1979, δεν απαιτείται ως προϋπόθεση η προηγούμενη κατάρτιση του δασολογίου κατά το άρθρο 13 του ν. 998/1979 (ΣτΕ 3599/2007, 113, 2416/2002, 382/ 1998). Ενόψει αυτού, ο λόγος ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω παράλειψης της Διοίκησης να καταρτίσει και να θέσει σε ισχύ το δασολόγιο της χώρας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επειδή, ο λόγος ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη είναι αόριστη, διότι δεν καταγράφει σαφώς ποιο είναι το σχεδιάγραμμα για την έκταση που κηρύσσεται αναδασωτέα και δεν αναφέρει ούτε την ημερομηνία του σχεδιαγράμματος, ούτε τα στοιχεία του συντάκτη του πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμος, εφόσον η αναδασωτέα έκταση αποτυπώνεται σε σχεδιάγραμμα, το οποίο τοποθετείται σε απόσπασμα χάρτη Γ.Υ.Σ. (αρ. φύλλου 8856/4) και σε απόσπασμα κτηματολογικού χάρτη περιοχής γαιών Λαχανιάς, φέρει δε ημερομηνία από 7.6.2005 και την υπογραφή του δασολόγου … , ο οποίος το συνέταξε.
Επειδή, με άλλο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι με την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης παραβιάσθηκε η ασφάλεια δικαίου και η αρχή του ενιαίου της διοίκησης. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, εφόσον η κήρυξη έκτασης ως αναδασωτέας, όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, είναι πράξη υποχρεωτική για τα διοίκηση και δεν ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια των αρμόδιων οργάνων.
Επειδή, από τα στοιχεία που παρατέθηκαν στη σκέψη 5 προκύπτει ότι, ως προς το τμήμα με εμβαδό 1.080 τ.μ., το οποίο αποτυπώνεται στα διαγράμματα που συνοδεύουν τις εκθέσεις αυτοψίας με το στοιχείο Α, η προσβαλλόμενη απόφαση αιτιολογείται επαρκώς σε σχέση με το δασικό χαρακτήρα του. Τούτο διότι, από τις ανωτέρω εκθέσεις αυτοψίας και τις Α/Φ που ερμηνεύονται σε αυτές προκύπτει τόσο το είδος όσο και το ποσοστό της δασικής βλάστησης που κάλυπτε το εν λόγω τμήμα πριν από την εκχέρσωσή του (σχίνα, ερείκες και άρκευθοι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 40%), καθώς και το γεγονός ότι εκχερσώθηκε κατά το μήνα Φεβρουάριο του έτους 2004. Η αιτιολογία αυτή, βασισμένη στις εκθέσεις αυτοψίας δασολόγων, δεν κλονίζεται από την παραπάνω ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου, με την οποία η μείζων έκταση των 9.920 τ.μ. πωλήθηκε στον αιτούντα ως αγροτική, όπως προβάλλεται με την αίτηση, εφόσον η απόφαση αυτή δεν εκδόθηκε στα πλαίσια επίλυσης τυχόν αμφισβητήσεων ως προς τον χαρακτήρα της εν λόγω έκτασης ως δασικής ή μη κατά τη διαδικασία του άρθρου 14 επ. του ν. 998/1979, ούτε από όργανο στο οποίο έχει ανατεθεί η αρμοδιότητα να αποφαίνεται για το δασικό ή μη χαρακτήρα εκτάσεων, αλλά, όπως ήδη αναφέρθηκε, πρόκειται για πράξη που εντάσσεται στη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και η μνεία σε αυτήν της έκτασης των 9.920 τ.μ. ως αγροτικού ακινήτου δεν μπορεί να ανατρέψει τις αντίθετες διαπιστώσεις των αρμόδιων δασικών οργάνων για το προαναφερόμενο τμήμα της εν λόγω έκτασης, εμβαδού 1.080 τ.μ., ως δασικό. Για τους ίδιους λόγους δεν ασκεί επιρροή στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης η κτηματολογική εγγραφή του μείζονος ακινήτου ως αγροτικού στο Κτηματολόγιο Ρόδου, όπως επικαλείται ο αιτών, αφού η εγγραφή αυτή αποσκοπεί στην κατοχύρωση εμπραγμάτων δικαιωμάτων στο ακίνητο και δεν δεσμεύει τα δασικά όργανα. Συνεπώς, οι λόγοι ακυρώσεως με τους οποίους προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και προϊόν πλάνης περί τα πράγματα, κατά το μέρος που αφορούν το τμήμα της επίδικης έκτασης με εμβαδό 1.080 τ.μ., πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Αντίθετα, ως προς το υπόλοιπο τμήμα της έκτασης που κηρύσσεται αναδασωτέα, εμβαδού 6.220 τ.μ., η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι πλημμελής, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την αίτηση. Τούτο διότι, σε αντίθεση με το τμήμα των 1.080 τ.μ., για το οποίο ισχύουν τα ανωτέρω, στην υπόλοιπη έκταση, από τη συνολική των 7.300 τ.μ. που κηρύσσεται αναδασωτέα, καμία δεν γίνεται αναφορά στα στοιχεία του φακέλου. Και ναι μεν στην έκθεση αυτοψίας της Δασολόγου Αικατερίνης Μπαλατσούκα αναφέρεται ότι η Κ.Μ. 4200 30 γαιών Λαχανιάς εμφανίζεται ως δάσος στις Α/Φ του έτους 1960, στη συνέχεια όμως, παρότι γίνεται ερμηνεία μεταγενέστερων Α/Φ των ετών 1980 και 1990, στις οποίες εντοπίζεται και χαρακτηρίζεται το τμήμα των 1.080 τ.μ. ως δασικό, μνεία για τη μορφή του υπόλοιπου τμήματος των 6.220 τ.μ. δεν υπάρχει. Η ανεπάρκεια της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς το τμήμα αυτό ενισχύεται περαιτέρω και από το γεγονός ότι το εν λόγω τμήμα των 6.220 τ.μ. αποτελεί μέρος της έκτασης που παραχωρήθηκε στον αιτούντα ως αγροτικό ακίνητο με την ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου, ο δε χαρακτηρισμός του ακινήτου ως αγροτικού στην πράξη αυτή αξιοποιείται εν προκειμένω από τον ακυρωτικό δικαστή ως στοιχείο του φακέλου ελλείψει αντίθετων στοιχείων. Επομένως, ως προς το τμήμα αυτό της επίδικης έκτασης, εμβαδού 6.220 τ.μ., η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και να ακυρωθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη πράξη.
Επειδή, τέλος, προβάλλεται, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 3 παρ.3 περ. γ του ν. 998/1979, όπως αντικαταστάθηκε από τη διάταξη της παρ.1 του άρθρου 1 του ν. 3208/2003, από την οποία εξ αντιδιαστολής συνάγεται ότι εξαιρούνται από τα δασικά οικοσυστήματα οι εκτάσεις που αποδόθηκαν μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού με πράξεις της διοίκησης σε άλλες χρήσεις, όπως εν προκειμένω η επίδικη έκταση που κηρύσσεται αναδασωτέα, παρότι, με την με την ΔΚ 4481/29-1-78/21.5.1985 απόφαση της Νομάρχου Δωδεκανήσου, είχε εκποιηθεί ως αγροτικό ακίνητο με σκοπό την καλλιέργεια. Ο λόγος αυτός, κατά το μέρος που αφορά το τμήμα της επίδικης έκτασης των 6.220 τ.μ., πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής, ενόψει όσων έγιναν δεκτά στην προηγούμενη σκέψη. Ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος που αφορά το τμήμα της επίδικης έκτασης των 1.080 τ.μ., πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Τούτο διότι, η παραπάνω διάταξη του άρθρου 3 παρ. 3 περ. γ του ν. 998/1979, όπως αντικαταστάθηκε από τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3208/2003, ανεξαρτήτως της συμφωνίας της προς το Σύνταγμα, δεν αναφέρεται πάντως σε εκτάσεις που απώλεσαν το δασικό χαρακτήρα τους μετά την έναρξη ισχύος του νόμου 3208/2003, η δε έκταση των 1.080 τ.μ., όπως προκύπτει από τις εκθέσεις αυτοψίας και παρατέθηκε στη σκέψη 5, διατηρούσε το δασικό της χαρακτήρα μέχρι την εκχέρσωσή της, τον Φεβρουάριο του έτους 2004, δηλαδή μετά την έναρξη ισχύος του πιο πάνω νόμου.
Επειδή, κατόπιν των ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη πράξη κατά το μέρος που αφορά το τμήμα της επίδικης έκτασης με εμβαδό 6.220 τ.μ., να αναπεμφθεί δε η υπόθεση, ως προς το παραπάνω τμήμα, στη Διοίκηση για νέα, νόμιμη κρίση.