O ΤΟΞΙΚΟΣ ΛΑΟΣ (Μάρτιος 2007)

Ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς έδωσε προχτές στη δημοσιότητα μερικά εφιαλτικά νούμερα. Απεκάλυψε ότι 205.000 τόνοι απόβλητα καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές, ενώ 600.000 τόνοι βρίσκονται πλημμελώς αποθηκευ­μένοι σε διάφορους χώρους. Το Υπουργείο ανα­κοίνωσε ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπι­ση του προβλήματος και περιμένουμε να ληφθούν και άλλα μέτρα. Η εφιαλτική αυτή κατά­σταση βέβαια δεν θα βελτιωθεί άμεσα. Και δεν θα φταίει μόνο το κράτος, αλλά και η άθλια νοοτροπία μας. Η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει την απαραίτητη κουλτούρα για την προστασία του περιβάλλοντος, ενδεχομένως ούτε καν για την προστασία του εαυ­τού της. Εδώ ακόμη δεν έχουμε συνηθίσει στην ιδέα της ανακύκλωσης και κανείς δεν ξεχωρίζει τα χαρτιά και τα πλαστικά από τα υπόλοιπα σκουπί­δια, με αποτέλεσμα να καταλήγουν όλα στις ξεχειλισμένες χωματερές. Είμαστε συνηθισμένοι να ανεχόμαστε τα σκουπίδια στους δρόμους, έξω από την πόρτα μας, κάτω από τη μύτη μας. Όποιος περ­νάει από τα διόδια της εθνικής οδού νομίζει ότι χιόνισε από τα εκατομμύρια χαρτάκια που είναι πεταμένα τριγύρω. Περισσότεροι από τους μισούς οδηγούς πετάνε το χαρτάκι των διοδίων από το πα­ράθυρο.

Για τα τοξικά απόβλητα δεν φταίνε ασφαλώς οι οδηγοί που πετάνε το χαρτάκι των διοδίων ούτε οι νοικοκυρές που δεν ανακυκλώνουν τα σκουπίδια τους. Φταίει η βιομηχανία, ιδιωτική και δημόσια. Αλλά και η βιομηχανία από Έλληνες διοικείται, που έχουν την ίδια νοοτρο­πία με τους υπολοίπους. Με δεδομένη λοιπόν τη νοοτροπία αυτή, αλλά και την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, ποια λύση απο­μένει; Οι αυστηρές ποινές για τους παραβάτες, οι συστηματικοί έλεγχοι και φυσικά αυτό που λείπει πάντα, το πολιτικό θάρρος για να εφαρμοστούν οι νόμοι. Και εδώ ερχό­μαστε στο κρίσιμο σημείο. Η ασυδοσία, που βασιλεύει καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας, δεν έχει περιοριστεί ούτε κατ’ ελάχιστο. Αντί­θετα, μάλιστα. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει, μέχρις ότου τον σταματήσει κάποιος ισχυρότερος για να κάνει εκείνος το δικό του, και πάει λέγοντας. Αυτή η ασυδοσία διαμορφώνει φυσικά και την εικόνα της χώρας, δηλαδή του περιβάλλοντος.

Όλα αυτά βεβαίως ξεκινούν από το κεφάλι, δη­λαδή από τους πολιτικούς. Όταν είναι οι πρώτοι που εκμεταλλεύονται τα νομοσχέδια που φτιάχνουν για να βγάλουν λεφτά -αγοράζουν για παράδειγ­μα τον Ελαιώνα και στη συνέχεια φτιάχνουν νο­μοσχέδιο για την ανάπτυξη της περιοχής-, όταν φτιάχνουν νόμους που δεν μπορούν να τηρηθούν, όταν ελέγχονται απολύτως από τους οικονομικά ισχυρούς επιχειρηματίες και όταν, προκειμένου, να εκλεγούν καταστρέφουν περιοχές ολόκληρες για να πάρουν τις ψήφους ενός χωριού, τι μπορεί να γίνει;

Μια ελπίδα τελικά απομένει και για το περιβάλ­λον, όπως για όλα τα άλλα προβλήματα που εμείς και οι ηγεσίες μας δημιουργούμε. Ο «στενός κορσές» που μας βάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα αυ­στηρά πρόστιμα. Ώς σήμερα οι κυβερνήσεις προτιμούν να πληρώνουν τα πρόστιμα παρά να συμ­μορφωθούν με τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Το «ευ­χάριστο» όμως είναι ότι, όπως πάει η ελλειμματική και υπερχρεωμένη οικονομία μας, σύντομα δεν θα μπορούμε πια να πληρώσουμε άλλα πρόστιμα, οπό­τε αναγκαστικά θα συμμορφωθούμε.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 3 Μαρτίου 2007, σ. Α8.

Facebook

0

Twitter

Linkedin

email

Print