ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ! (Φεβρουάριος 2005)

Συνέβη κι αυτό. Να διώκονται ποινικά οι οικολόγοι για την περιβαλλοντική δράση τους. Σε μια συντηρητική εποχή, όπου τα ιδιωτικά συμφέροντα αναγορεύονται σε υπέρτατο νόημα ζωής, συμβαίνει να διώκονται εκείνοι που επιμένουν να προασπίζονται συλλογικά και δημόσια συμφέροντα, ασκώντας τα νόμιμα δικαιώματά τους και προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη. Για να κρίνει εκείνη, ως η μόνη αρμόδια, τη νομιμότητα οικοδόμησης στις λίγες περιοχές που απέμειναν και που αξίζει να προστατεύονται από την υποβάθμιση.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η δικαιοσύνη δικαίωσε την προσφυγή των οικολόγων κι απαγόρευσε την οικοδόμηση, αφού η περιοχή κρίθηκε δασική. Και οι υπεύθυνοι του οικοδομικού συνεταιρισμού, δρώντας υπέρ των ιδιωτικών τους συμφερόντων, στρέφονται τώρα νομικά εναντίον εκείνων που, προασπίζοντας το δημόσιο συμφέρον, τόλμησαν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Και ζητούν από τους τρεις πρωταγωνιστές της υπόθεσης ως αποζημίωση για την οικονομική βλάβη που θεωρούν ότι υπέστησαν το ποσό των 13,5 εκατομμυρίων Ευρώ!

Προσπαθούν, σε μια επίδειξη εκδικητικής μανίας, να τους εξοντώσουν. Αλλά στέλνουν καθαρό μήνυμα σε όλους όσοι θα διανοηθούν ξανά να στραφούν εναντίον ιδιωτικών συμφερόντων. Σε όλους όσοι θα τολμήσουν να επικαλεστούν τη νομιμότητα, υπερασπιζόμενοι το δημόσιο συμφέρον. Που αλλού μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά; Μα ασφαλώς στη Θεσσαλονίκη. Στην πόλη των συντηρητικών απόψεων και των ακραίων κοινωνικών φαινομένων. Στην πόλη που επέλεξε ο ηγέτης της ακροδεξιάς, για να υποβάλει υποψηφιότητα για δήμαρχος. Στην πόλη που ανέδειξε λίγα χρόνια πριν το φαινόμενο «Τσενάι». Στην ίδια πόλη, που οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις καίνε ακόμη τα βιβλία με τα οποία διαφωνούν! 

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, την οποία πιστεύω συμμερίζονται αρκετοί: Δεν ανήκω στο οικολογικό κίνημα. Με την έννοια ότι δεν υποστηρίζω τις ακραίες θέσεις των οικολόγων. Δε συμφωνώ με την απόλυτη αντίληψη ότι κάθε μορφή ανάπτυξης στρέφεται υποχρεωτικά εναντίον του περιβάλλοντος. Είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν την υπόθεση της αειφορίας για την επίτευξη μιας ισόρροπης ανάπτυξης. Που θα διασφαλίζει τόσο την ανάπτυξη -που είναι κοινωνικά χρήσιμη, εφόσον οδηγεί στην πολυπόθητη κοινωνική ευημερία- όσο όμως και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Χωρίς αυτήν σύντομα δεν θα υπάρχει ζωή στον πλανήτη. Υποστηρίζω λοιπόν κι εγώ, τον «άλλο δρόμο» για την ανάπτυξη και το περιβάλλον.

Η διαφωνία όμως με τις ακραίες οικολογικές θέσεις, δεν είναι ταυτόσημη με την ποινικοποίηση της δράσης τους! Αντίθετα, θα πρέπει να τους αναγνωριστεί ο κοινωνικός ρόλος που διαδραματίζουν. Το οικολογικό κίνημα είναι ένα καθαρά κοινωνικό κίνημα αντίδρασης και διαμαρτυρίας. Και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται μόνο πολιτικά. Με διάλογο και με επιχειρήματα. Και μέσα από τη γόνιμη αντιπαράθεση θα προκύψουν οι συνθέσεις, που είναι αναγκαίες για να πάμε μπροστά.

Όσο υπάρχουν ακραίοι οπαδοί της επιδίωξης του κέρδους και απόλυτοι υπερασπιστές της επιθετικής ανάπτυξης που φέρνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση τόσο θα υπάρχουν και στην αντίπερα όχθη ακραίοι οικολόγοι, απόλυτοι υπερασπιστές της φύσης και πολέμιοι κάθε μορφής τεχνολογίας και ανάπτυξης. Μέχρι το σύστημα να ισορροπήσει. Και να φτάσουμε σε μια βιώσιμη κοινωνία. Όπου η ικανοποίηση των ιδιωτικών επιδιώξεων θα σταματά εκεί, όπου αρχίζει η υποβάθμιση των συλλογικών αγαθών.

Στη δημοκρατία η αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται με ανοχή. Με πολιτικούς όρους και με κοινωνικό διάλογο. Γι αυτό, αν και συχνά δε συμφωνώ με τις ακραίες θέσεις των οικολόγων, θα συνεχίσω να υποστηρίζω δημόσια το δικαίωμά τους να αγωνίζονται στο πλαίσιο της νομιμότητας, για τις αρχές και τις αντιλήψεις τους.

Facebook

0

Twitter

Linkedin

email

Print